Po szkockiej stronie życia

2011

2011-01-11T20:39:00.000Z

Czytam przedostatnią notkę i tak sobie myślę, że hmmm... nowy rok nam się zaczął:D
Co u nas?
Nadal na emigracji. W tym roku dotkliwie odczuwamy zimę, gdyż nieoczekiwanie po 30 latach spadł śnieg...
Pierwszy raz od wyjazdu spędziliśmy Boże Narodzenie w Polsce:)
Córa rośnie jak na drożdżach. Czas płynie szybko-jesteśmy razem już prawie 7,5 miesiąca!
Od października znów krzyżykuję. Moje poczytania można pooglądać tutaj.

No i może zacznę bywać tu częściej...

Życie cudem jest!!!

2010-07-05T13:03:00.003+01:00

Cóż, trochę mnie tu nie było. Tyle wyszło z mojego noworocznego postanowienia, czyli bycia na bieżąco. Nie udało się i pewnie jeszcze długo mi się to nie uda-biorąc pod uwagę ostatnie zmiany w naszym życiu:)

Najpierw wszystko stanęło na głowie, kiedy w październiku dowiedzieliśmy się, że wkrótce będzie nas Troje:) Potem uroki ciąży, czyli najpierw euforia, potem mdłości i zgaga, a na koniec zmęczenie.

Spodziewaliśmy się Dziecka, a jednak Dorotka zrobiła nam niespodziankę swoim przyjściem na świat-pojawiła się na nim trzy tygodnie wcześniej:)

A teraz cały nasz świat kręci się wokół niej:) Czasem jest lepiej, czasem gorzej. Noce bywają różne, podobnie jak dni. Ale kochamy tego naszego Aniołeczka, nawet jak nie śpi cały dzień, a zamiast tego tuli się do maminej piersi.

Jestem zmęczona-to fakt. Ale nigdy wcześniej nie byłam tak szczęśliwa:)

Nowy Rok

2010-01-02T20:55:00.004Z

Tak bym sobie stary rok podsumowała.

Kolejny rok na emigracji, trzy krótkie (jak dla mnie aż za) wypady do Polski.

Ponad rok pracy za mną.

Do frywolnego hobby dołączyło nowe, czyli postcrossing.

No i przede wszystkim: ten rok kończymy we Trójkę:)

A teraz zaczynamy najważniejszy rok w naszym życiu.

Postanowienie na ten rok? Być na bieżąco:)

Zmiany, zmiany

2009-11-03T20:57:00.002Z

Od dwóch tygodni wiemy, że w naszym życiu szykują się wielkie zmiany.

Za jakieś 8 miesięcy pojawi się nasze ukochane, wyczekane Dzieciątko!!!

Tak, tak - jestem w ciąży, siódmy tydzień. Spełnia się moje marzenie:)

Szczegóły TUTAJ.

Ładne zęby mam-nikomu ich nie oddam!

2009-10-21T19:27:00.003+01:00

Cały dzień spędziłam we Wrocławiu, a pakowanie jak zwykle zostawiłam na ostatnią chwilę. Nie lubię się ani pakowac, ani żegnac. Za to właśnie nie lubię emigracji.

Dziś skończyła się moja przygoda z zębami. Implanty wstawione. Boli okropnie, ale niedługo to minie i pozostanie tylko (prawie) hollywoodzki uśmiech:)

Zdjęc nie będzie.

Wnerw na maksa

2009-10-15T22:09:00.003+01:00

I to nie tylko z powodu śniegu po kolana. Miałam na dziś tyle planów, a mało co z tego wyszło-właśnie przez ten śnieg. Chciałam kupic jakieś ładne kozaczki, żeby je zabrac do Edi, bo tam wybór mały albo żaden. I guzik-butów milion, a mnie się jak zwykle nic nie podoba... Dobrze, że w ogóle miałam się dziś w co ubrac (wszystkie zimowe rzeczy tu zostawiliśmy), ale buty i tak mi przemokły... No nic, może jeszcze jutro coś znajdę, choc i tak zapowiadają ocieplenie.

Swoje trzy grosze do mojego wnerwa dodał także Mąż. Po tylu latach on nadal nie rozumie, że ja się o niego martwię. Zresztą-ja się martwię zawsze, o wszystko i o wszystkich. A najbardziej o niego. Bo co z tego, że on na siebie uważa, skoro na świecie wariatów nie brakuje. Wszystko przez ten telefon-przez to, że go ze sobą nie zabrał. Powiedział gdzie będzie i że nie wie o której wróci. I poczuł się usprawiedliwiony. No i o co taki szum, że ja przed 21 zaczęłam wariowac, zadzwoniłam tam, gdzie miał byc-znalazł się wielce rozbawiony, w doskonałym humorze... do domu trafił dwie godziny później (przez ten śnieg). Wnerw dalej mnie trzyma-tym bardziej, że on ciągle nie rozumie mojego strachu o niego. A co ja zrobię jak go zabraknie???

A może powinnam przestac się boczyc i po prostu pójśc się do niego przytulic...?

Październikowy atak zimy

2009-10-14T20:11:00.004+01:00

Jestem w szoku. Tak po prostu. Trzyma mnie od rana-od chwili kiedy wyjrzałam przez okno i z niesmakiem stwierdziłam, że spełnił się mój najgorszy urlopowy koszmar. Spadł śnieg. Pewnie wszyscy widzieli. Ja osobiście cierpię, bo miało byc ładnie, sucho, słonecznie. Jesiennie. Przed zimą uciekłam na drugi koniec Europy, a tu guzik. Zima mnie w tym roku nie ominęła:(

Pierwszy tydzień urlopu mija nieubłaganie... A ja po raz kolejny obiecuję sobie, że jak wrócę do Edi to wezmę się za siebie, za dom, za swoje hobby. Jakoś tak się zebrac nie umiem. Im bliżej zimy, tym gorzej. Jakoś w tym moim szkockim domu jest mało przyjaźnie. Jakoś tak zimno, nieprzytulnie. I nie wiem co zrobic, żeby choc trochę ocieplic atmosferę w nim panującą.

Aktualnie mam mocne postanowienie, że:
* zajmę się domem jak na prawdziwą panią domu przystało
* wrócę do frywolitkowania, tym bardziej że dostałam od Kasi przepiękne cieniowane nici
* za krzyżyki też się wezmę
* i może w końcu coś napiszę, bo do tego zbieram się od dawna

Nie wiem jak to jest, że czas ucieka mi przez palce. Pewnie i w moim przypadku sprawdziłoby się stare porzekadło: masz mało pracy-kup sobie kozę. Wtedy i czas by się znalazł i jakoś tak bym to wszystko lepiej sobie zorganizowała. Na razie jest plan. O jego realizacji będę stopniowo informowac.

10 dni

2009-09-28T23:55:00.003+01:00

Za 10 dni będziemy w Polsce:) Dopiero kupiliśmy bilety, wydawało się, że do wyjazdu jeszcze tyle czasu, a to już w przyszłym tygodniu:) W piątek po przylocie czeka mnie wizyta u ortodonty i dentysty, co oznacza zdjęcie aparatu (po 3,5 roku) i zrobienie mi nowych ząbków:D Będzie dziwnie...

Uzależniłam się. Od seriali. Potrójny maraton z "Przyjaciółmi" już za mną. Teraz kończę pierwszy sezon Desperatek:D Oraz czekam na szósty sezon House'a:)

Odwyk kawowy poszedł w niepamięć. Dwa tygodnie to chyba wszystko na co mnie stać... Ale przyjdzie taki moment, kiedy wszystko się zmieni.

Hmmm... czy ktoś wie, jaka pogoda będzie w przyszłym tygodniu w południowo-zachodniej Polsce???

Odnośnie poprzedniej notki

2009-09-20T21:22:00.003+01:00

Dziękuję za komentarze pod poprzednią notką-to miło wiedzieć, że jednak jest ktoś kto chce mnie czytać:)

Co do "starych panien", to absolutnie nie chciałam nikogo urazić... przepraszam, jeśli tak to zabrzmiało...

Już wrzesień

2009-09-20T09:29:00.002+01:00

Czas płynie zdecydowanie za szybko. Jesień za progiem, choć lata prawie tu nie było.

Chciałabym wrócić do blogowania, ale nie wiem na jak długo starczy mi zapału. Podczytuję tych i owych, a chciałabym żeby i mnie czytano. Mam nadzieję, że ktoś tu jeszcze zagląda...

Za niecałe trzy tygodnie lecimy do Polski. Mamy tyle planów na te dwa tygodnie w kraju: tyle osób do odwiedzenia, tyle spraw do załatwienia.

A tak bardzo chciałabym zostawić to wszystko co mam tu teraz i wrócić do Polski. Do domu. Tu jest mi źle. Mam ogłupiającą pracę, która jest poniżej wszelkich moich możliwości. Mieszkamy w ładnym miejscu, ale co z tego, skoro nie mieszkamy sami i nie wiadomo kiedy to się zmieni... Mieszkanie ze starymi pannami miało być na chwilę, a za trzy tygodnie minie rok. Męczy mnie to strasznie, ale póki co musi tak zostać:(

Jakoś tak mi ostatnio pod górkę...

Siedzę i myślę

2009-07-23T20:11:00.002+01:00

O wszystkim i o niczym. A tak konkretnie to o przyszłości i moim życiu na emigracji. Bo powoli zaczyna mi przechodzić fascynacja Wyspami. Po roku mogę stwierdzić, że nie tak wyobrażałam sobie życie tutaj. Miało być idealnie, a jest zaledwie zadowalająco. Bo mam pracę. I tyle. Równie dobrze mogłabym pracować gdzie indziej, bo to co robię teraz nie interesuje mnie na dłuższą metę. Ale robić coś trzeba.

Po ostatniej wizycie brata zaczęłam intensywnie myśleć nad tym, co mam. Czy w Polsce byłoby lepiej i czy czekać aż tu też coś się zmieni. Ale jeśli to ja się nie ruszę i nie zmienię czegoś w moim życiu, to nic się samo nie zrobi. Praca się sama nie zmieni. Mieszkanie też (a to dobija mnie chyba najbardziej, bo chciałabym żebyśmy mieszkali sami sobie, a nie z dwiema pannami/singielkami). Ale póki co tkwię w tym, co jest. I rozważam plusy. Oraz minusy. Życia tu i tam.

Tak prozaicznie zupełnie: brakuje mi polskiego chleba. Nie chleba z polskiego sklepu, ale wypiekanego ze szkockiej mąki. Prawdziwego wiejskiego chleba z lokalnej piekarni w moim rodzinnym mieście.

I jeszcze hobby. Frywolitkowanie wydaje się łatwiejsze w Polsce, bo mam pod ręką nieocenioną Kasię i dostęp do materiałów. Tutaj za to zabawa w postcrossing jest dużo tańsza niż w kraju.

W ogóle w Polsce jest inaczej. I mnie tej inności teraz bardzo potrzeba.

Co na to Mąż? Zostajemy tu i już. W każdym razie decyzja będzie wspólna.

Na razie jest jak jest.

Ciągle pada

2009-07-02T13:15:00.004+01:00

Taki oto mam urlop w Polsce... Nic nie zostało ze słońca przywiezionego przeze mnie ze Szkocji tydzień temu. Czas płynie jak szalony, ani się obejrzę i znów będę w domu. Bo znów odkrywam, że dom mój tam, gdzie serce moje. A Serce moje jest 2000 km stąd...

O postcrossingu słów kilka

2009-06-24T12:36:00.003+01:00

Muszę przyznać, że mnie wciągnęło. O postcrossingu pierwszy raz przeczytałam tutaj dwa miesiące temu. I od razu wiedziałam, że to coś dla mnie. Zawsze lubiłam wysyłać (i dostawać) kartki i listy tradycyjną pocztą (co rozwój techniki, zwłaszcza Internetu, trochę przystopował). Tak więc namiętnie kupuję kartki, wysyłam je w świat (najczęściej do USA, Niemiec i Finlandii) oraz kolekcjonuję te ze świata:)
Więcej (głównie zdjęcia) można znaleźć o tu. Zapraszam!

PS. Jutro o tej porze będę już w Polsce!

START NOW

2009-06-02T22:25:00.005+01:00

Czyli notka inspirowana. Inspirację znalazłam tutaj. Zaczynam już. Teraz. Dbać o siebie. O dom. Bez góry naczyń zostawianych co wieczór. Bez bałaganu w kuchni* i sypialni. Bez bałaganu ze sobą. Bez odkładania wszystkiego na bliżej nieokreślone potem. Bo może to "potem" nigdy nie nadejść. Niby prosta rada z tym zaczynaniem od razu, ale bardzo mi w tej chwili potrzebna.

W sobotę minął rok od mojego przyjazdu do Edynburga. Co się zmieniło przez ten rok? Dużo. Nowy dom, nowa praca. Nowy świat. Nie wiem czy płakać, czy cieszyć się z tej emigracji. Mieliśmy wiele planów, ale z pracą K. guzik wyszło i plany trzeba było zmienić. Na razie ja pracuję, ale mam nadzieję, że wkrótce się to zmieni i K. też coś znajdzie. Powiększenie rodziny nadal tylko w planach, bo wszystko zależy czy będzie druga praca...

Za trzy tygodnie lecę do Polski. Zaczęło się odliczanie.

*Tu przypomina mi się scena z jakiejś książki (tytułu w życiu sobie nie przypomnę). Babcia uczyła wnuczkę, że wieczorem trzeba zostawiać po sobie porządek (chodziło właśnie o niezmyte naczynia), bo gdyby w nocy coś się stało i przyszli obcy ludzie, to byłby wstyd. I ja właśnie tego wstydu chcę uniknąć.

To, co Żaby lubią najbardziej

2009-04-07T22:34:00.003+01:00

Kadzidełka plus gorąca kąpiel w wannie pełnej pachnącej piany równa się relaks absolutny:)

Picture from here.

Chcę oglądać twoje nogi...

2009-01-17T11:03:00.003Z

Miało być o nogach. O szkockich nogach.
Tak-widuję Szkotów w kiltach, z odsłoniętymi łydkami, nawet przy kilkustopniowym mrozie (ostatnio wczoraj). Zwykle ubrani są w cały strój: kilt, sporran (torebka zawieszana przy pasie), specjalna koszula, marynarka. Bywają też tacy, co do kiltu zakładają zwykły T-shirt. Szkot w kilcie z nożem przy skarpecie niechybnie zmierza na uroczystość zaślubin.

A tu zdjęcie z Mamą i dudziarzem:

--------------------
Lenię się już czwarty dzień.
Czytam JEŻCJADĘ.
I jestem szczęśliwa.

Konkursowo

2009-01-06T23:00:00.005Z

Dzięki Ignezji biorę udział w kolejnej zabawie blogowej. Oto zasady:

Zasady zabawy:
1. Zastanów się, w rytm jakiej piosenki poszedłbyś/poszłabyś na koniec świata, tam gdzie nogi poniosą, lub zabrał(a)byś na bezludną wyspę?

2. Umieść link do tej piosenki na blogu (np. za pomocą YouTube, Wrzuta, Google.video itp. etc.)

3. Napisz, jakie wspomnienia i skojarzenia wywołuje u Ciebie ten utwór.

4. Zaproś 2-5 osób, znajomych bloggerów do tej zabawy i powiadom ich w komentarzu, na ich blogu...

5. Miłego słuchania i wspominania...

6. Zabawę wymyśliła Ignezja.

Moja piosenka to Every Breathe You Take The Police:

Kojarzy mi się ona z dzieciństwem i domem wypełnionym dobrą muzyką.
Z brytyjskością do szpiku kości.
W roku mojego urodzenia, był to hit nr 1 na amerykańskich i brytyjskich listach przebojów:)
W tym rytmie jest coś, co pozwala mi spojrzeć na świat optymistycznie:)

Do zabawy zapraszam Jenifer, Elficę i Szpilkę:)

Edit: Maestro - może i Ty się zabawisz?

Styczniowo

2009-01-04T21:21:00.002Z

Śniegu brak, za to deszczu mamy nadmiar. Taki urok Szkocji...

Praca, praca, praca... czasem dołująca i wykańczająca, czasem ledwie znośna. Ale ważne, że coś robię-pytanie tylko: jak długo jeszcze. Na razie planuję wytrzymać tam trzy miesiące (czyli do końca lutego), a potem zobaczymy. Nie, nie mam zamiaru do końca życia ścielić łóżek i sprzątać łazienek. Chyba niedługo odgrzebię swoją ambicję i zacznę robić coś, co da mi satysfakcję. Oraz radość.

A poza tym: choróbsko opuściło mnie tuż po Świętach;) Na sylwestra byłam już całkiem zdrowa-spędziliśmy go u moich znajomych z pracy. Było miło, kameralnie i baaaardzo wesoło:)

Podsumowując miniony rok: wszystko na PLUS:)
- cały rok przeżyty w szczęśliwym związku małżeńskim
- w końcu obrona pracy magisterskiej
- wyjazd do Szkocji

Krótko stwierdzam: to był bardzo udany rok. Rok wielkich zmian, wielu nieprzespanych nocy, pokonywania strachu (szczególnie przed lataniem). I ogromu radosnych momentów:)

Postanowienia na rok 2009: zakończyć go we trójkę:)
A tak realniej: czytać chociaż 3 książki w miesiącu (bo przez ostatnie pół roku nie przeczytałam ani jednej, co jest dla mnie "wyczynem", bo w czasie studiów-a zwłaszcza sesji-czytałam ich ponad dwadzieścia rocznie).

A co tam u Was w nowym roku?

Świątecznie

2008-12-24T23:06:00.007Z

Na Święta Bożego Narodzenia oraz nadchodzący Nowy Rok wszystkiego, co najlepsze, radości, pogody ducha, dobroci od ludzi oraz błogosławieństwa Dzieciny
życzy Hania

Powigilijnie. Tydzień przygotowań nie poszedł na marne:) Barszcz wyszedł prawie jak u Babci (bo Babci jest jedyny i najlepszy), do tego smażony karp i obowiązkowo krokiety z kapustą i grzybami. Było miło i rodzinnie. Choć daleko od domu... A teraz choruję. Siedzę pod kocem smarkata i pociągająca... Pasterka mnie omija:(
Bałam się tych Świąt... że sobie nie dam rady, że to mnie przerośnie. Ale teraz przygotowanie każdych kolejnych Świąt będzie łatwiejsze:)
Przede mną jeszcze dwa dni wolne, a potem powrót do rzeczywistości.

A jak Wam mijają Święta?

Serduszkowo:)

2008-12-11T16:53:00.004Z

A oto pierwsza blogowa zabawa, w której biorę udział:) A wszystko dzięki Jenifer:)

Zasady zabawy:
1. Wyróżnienie powstało u Yoasi
2. Możesz je nadać 1-7 osób
3. Zostaw wiadomość u wyróżnionych osób na blogu
4. Osoby wyróżnione proszę o wypowiedzenie się na 3 tematy:

* Twoja pierwsza miłość:
Tomek-kolega z klasy z podstawówki. Pisał do mnie liściki i przynosił tulipany do szkoły:) W sumie nigdy nic z tego nie było... Tylko takie drobne gesty. Po skończeniu szkoły nasze drogi się rozeszły... nie widzieliśmy się już 10 lat...

*Coś, co sprawiło, że serce ci zamarło:
Nic mi nie przychodzi do głowy... co nie znaczy, że czegoś takiego nie było...

*Przedmioty bliskie sercu:
Zdjęcia bliskich, pamiątki (bo ja chomik straszny jestem:D), książki, listy od przyjaciół i Męża. W zasadzie takie drobiazgi, które przypominają mi piękne chwile i miłych sercu ludzi:)

Do zabawy zapraszam Elficę, Monikę i Small Angel:)

Piosenki świąteczne

2008-12-05T19:49:00.004Z

Tak jak nie lubię dekoracji świątecznych w listopadzie (a w UK nawet w październiku), tak od początków grudnia zasłuchuję się
w piosenkach typu Last Christmas i Do they know it's Christmas. Pierwsze słuchanie musi się obowiązkowo odbyć za pośrednictwem stacji radiowej, a potem słucham już na całego.

Pierwsze słuchanie właśnie się odbyło. I o dziwo-nie było to Last Christmas, lecz właśnie Do they know it's Christmas:)

Tak, tak-święta tuż tuż:) W przyszłym tygodniu zabieramy się za pierniczki:)

Praca, c.d.

2008-12-03T20:09:00.004Z

Pytacie jak z pracą. Ano chyba dobrze. Ważne, że jest. Czasem są lepsze dni, czasem gorsze. Albo wracam do domu o 14-15, albo czołgam się o 18-jak w niedzielę (nigdy nie będzie dla mnie normalne, że w niedzielę się pracuje, robi zakupy etc. Dla mnie to zawsze będzie wyjątkowy dzień, święty dzień. Nawet jeśli muszę pracować, Mszy Świętej nigdy nie omijam).

W domu zrobiło się spokojniej, bo ja jestem spokojniejsza. Praca wprowadziła w moje życie pewien ład. Codzienny rytuał. To jest to, czego było mi trzeba. Nawet jeśli przychodzą chwile załamania-
-w końcu nikt nie powiedział, że musi być tylko dobrze i wesoło.
Trafiłam na miłych ludzi (samych Polaków, oczywiście)-byliśmy już razem na piwie (bo kręgle nie wypaliły) i na Laser Quest (coś jak paintball, ale bez maziania się farbą).

Zaczął się Adwent, do Świąt już tylko 3 tygodnie. Jakoś nie umiem sobie jeszcze tego wyobrazić... Będziemy tylko w trójkę: ja, mąż
i jego siostra. Ale ważne, że rodzinnie:)
Dziś zamówiłam karpia i dowiedziałam się, gdzie można kupić "brudne" buraki;)
Zaczynam się czuć jak prawdziwa mężatka (no tak... to tak jakbym przez ostatni rok się tak nie czuła;))-na głowie mam Święta:) I bardzo mnie to cieszy:) Teraz to ja muszę zadbać o to, by było jak w domu. Zaczynam rozumieć moją Mamę i Babcię, które zawsze o to ciepło dbały. Teraz przyszła kolej na mnie. To niezwykle budujące
i zobowiązujące. A ja się cieszę:)

To tyle o mnie. Miały być zdjęcia, ale nie mam natchnienia...

Praca

2008-11-24T21:59:00.008Z

Dziś minęły dwa lata, odkąd ostatnio poszłam do pracy (nie licząc dwutygodniowego epizodu w firmie telekomunikacyjnej, która naciągała i oszukiwała ludzi, nazwy nie pomnę).
Potem były studia, V rok, ślub, magisterka i ciągłe siedzenie w domu.
W ciągu ostatniego tygodnia wszystko się zmieniło. Z kury domowej przeistoczyłam się w kobietę pracującą:)

Praca właściwie taka sobie. Housekeeping w hotelu, czyli sprzątanie pokoi i łazienek.
Pracować będę tutaj:

Praca do lekkich nie należy, bo trzeba się nabiegać, naschylać, napocić, ale jestem pełna zapału, optymizmu i cieszę się, że coś robię. Że mam po co rano wstać, że gdzieś idę, że jestem między ludźmi, choć angielskiego nie podszkolę, bo pracuję z samymi Polakami;)

Wczoraj czułam się jakby ktoś mnie skopał. Bolało mnie wszystko-kręgosłup i plecy, nogi, ręce... Ale wychodząc z pracy pomyślałam,
że dawno nie byłam tak zmęczona i... zadowolona. Pierwszy raz od dawna uśmiechnęłam się do siebie:)

Potrzebowałam pracy. Nie tylko dla pieniędzy, bo zarobię najniższą krajową. Potrzebowałam jej dla siebie, żeby odzyskać wewnętrzną równowagę i poczucie własnej wartości. Ostatnie tygodnie nie były najlepsze. Nerwówka w związku z przeprowadzką (mieszkanie już wygląda dobrze, powoli się tam urządzamy i coraz bardziej mi się tam podoba-zdjęcia next time), spięcia z mężem... chyba nie byłam najlepszą towarzyszką...

Jutro trzeci dzień w pracy. Koniec treningu-jutro sprzątam sama. Będzie dobrze. Musi być. Powoli zaczynam w to wierzyć.

Kobieta pracująca

2008-11-22T19:19:00.000Z

Czyli ja:) Od jutra:) Jak wyjdę z szoku, to napiszę więcej.

I hate changes

2008-11-12T17:56:00.005Z

Tak, nie lubię zmian. Tych na gorsze. Tych na lepsze też. Żadnych. Lubię stabilizację i poczucie, że wszystko mam pod kontrolą.
A obecnie nie mam. Od piątku jesteśmy w trakcie przeprowadzki do nowego, dużego mieszkania. Powinnam się cieszyć, ale jakoś nie mogę. Samo przewożenie rzeczy strasznie mnie rozstroiło...
To zadziwiające, ile rzeczy człowiek jest w stanie zgromadzić
w zaledwie 6 miesięcy... a przecież pół roku temu przyjechałam tu
z jedną walizką...

Poza tym czuję się beznadziejnie. Psychicznie i emocjonalnie. Nie panuję nad sobą. Narzekam, narzekam i narzekam. Na wszystko.
A powodów widocznych nie mam, bo niby wszystko układa się dobrze. Niby. Bo nie mam pracy i nie mogę jej znaleźć. Miałam jednego pewniaka, ale niestety nie udało się. To mnie podkopało zupełnie...
A tej zmiany akurat chciałam. Chciałam mieć po co wstawać codziennie rano... Nawet jeśli mogłaby to być praca nieco ponad moje siły. Nie chodzi tylko o kasę, chociaż właściwie też... chodzi o to,
że muszę w końcu coś ze sobą zrobić... A mój irracjonalny
i paraliżujący mnie strach przed ludźmi naprawdę mi tego nie ułatwia...

Do dupy się czuję. Nie lubię siebie. Nie schudłam tak, jak to sobie założyłam. Zdrowie mi się sypie, a ja dalej nic z tym nie robię...

I do tego Święta prawdopodobnie spędzimy na obczyźnie...:(

JA w sieci

2008-11-02T23:15:00.004Z

Na pytanie o moje miejsce w sieci chyba już znalazłam odpowiedź. Właściwie to nawet nie jedno miejsce... Tak, jest ich kilka:
- forum kryminalne dla miłośników twórczości Agathy Christie; budująca jest myśl, że nawet młodsi ode mnie lubią czytać książki (nie tylko kryminały);
- babskie forum, gdzie poznałam kilka życzliwych duszyczek, a gdzie nadal boję się czasem wypowiedzieć, bo moje poglądy i zdanie na pewne tematy są w dzisiejszych czasach bardzo kontrowersyjne;
- forum hobbystyczne, odkryte wczoraj, jeszcze niezbadane, ale na pewno MOJE:);
- blog: jeden stary, jeden aktualny, jeden zdjęciowy i jeden nowy.

Hmmm... chyba jest mnie pełno w sieci. Udzielam się to tu, to tam, mimo wszystko ciągle jednak bojąc się odrzucenia, niezrozumienia, wrogości...

Nigdy nie byłam popularna, a teraz trochę mi tego brakuje... Chciałabym, żeby moje blogi były odwiedzane, komentowane, by coś się na nich działo... A może jestem zbyt nudna???

Jesiennie

2008-10-28T12:15:00.007Z

się zrobiło, choć w samym Edynburgu jeszcze tego nie widać. Drzewa jeszcze się zielenią, słońce lekko przygrzewa, czasem pada, ale jest zimno...

W piątek wróciliśmy z Polski. Dwa tygodnie wśród swoich. Dziwne, ale będąc tam, tęskniłam za Szkocją... za tym spokojem, ludźmi, innością, która tu jest normą... Polska wydała mi się szara i smutna... Coraz częściej myślę, że nie chcę tam wracać... Przeraża mnie ta myśl...

ZAPRASZAM NA MOJEGO HOBBYSTYCZNEGO BLOGA: WWW.HANULEK.BLOGSPOT.COM

Minął roczek, minął:)

2008-09-15T09:17:00.002+01:00

366 dni razem. Wspólnych nocy i poranków.
Miłość, przyjaźń, zaufanie.

Żadne słowa nie wyrażą tego, co do Ciebie czuję.
Po prostu Ci dziękuję.
Za to, że jesteś.

Kocham Cię, Rybko:*

Już jutro:)

2008-09-08T09:03:00.003+01:00

Od kilku dni sprzątam, porządkuję, szoruję łazienkę
i z utęsknieniem czekam wtorku...
Jutro bowiem przylatują do nas moi Rodzice:) A ja chciałabym im pokazać, że umiem zadbać o moje gospodarstwo:) Zresztą - mąż nie narzeka;)

Pogoda jaka jest - każdy Szkot widzi. Czyli nijaka. Ostatni ładny dzień to czwartek, od tamtej pory leje. Brak mi już słońca i ciepła,
a tu chyba jesień...

Cieszę się na ten tydzień:) Bo oznacza on nie tylko codzienną kawę
z Mamą, ale też zwiedzanie Edynburga, bo do tej pory byliśmy tylko raz w galerii... jakoś tak nie było okazji, zresztą samej to żadna przyjemność ze zwiedzania...

I mam nadzieję, że w końcu uda mi się opisać to piękne miasto, bo tak się już 3 miesiące za to zabieram...

Mysz

2008-08-27T18:43:00.002+01:00

Była, była i sobie poszła. To znaczy nie poszła, tylko zginęła tragicznie dziś w nocy.

Myślałam, że mam zwidy... Czasem, w czasie posiadówy przy komputerze, oko niechcący uciekało mi w bok... i wtedy ją widziałam, jak przemyka chyłkiem między kanapą a szafą z junkersem.
Kiedy mąż również ją zobaczył, odetchnęłam... czyli nie tylko ja mam zwidy...

W niedzielę bladym świtem mysz ujawniła się w całej okazałości. Przewędrowała całe mieszkanie, by nawiedzić mnie w sypialni. Nie piszczała. Stała na tylnych łapkach i patrzyła na mnie. To był moment. Potem rozległ się pisk. Mój. Ona uciekła, a ja spanikowana przez 4 godziny nie wyszłam z łóżka...
Po stosownych naradach, debatach i przemyśleniach zrodził się nam jeden wniosek-trzeba pozbyć się niechcianego lokatora (wszak mieszkanie wynajmowaliśmy umeblowane, ale o zwierzątku mowy nie było). Mąż kupił dwie łapki. Wczoraj rano je rozstawiliśmy, a dziś nad ranem znalazłam martwą mysz.

Czuję się dziwnie. Czy to coś złego-pozbyć się szkodnika ze swojego terytorium???

Ano jestem

2008-08-13T13:08:00.004+01:00

Chwilę mnie nie było. To znaczy ponad miesiąc. Trochę się działo, ale niewiele się zmieniło.

Urlop był. Bardzo udany. Choć chwilami męczący. Mam wrażenie, że jeszcze kogoś nie odwiedziliśmy, czegoś nie zrobiliśmy, gdzieś nie byliśmy. Ale jak można było to wszystko ogarnąć w ciągu zaledwie 10 dni??? Od powrotu do Szkocji minął prawie tydzień, a mnie już wszystkiego na nowo brakuje... Igiełki z Kasią, kawki z Mamą i Babcią... polskiego jedzenia i znajomych twarzy na ulicy (a jeszcze niedawno przekonywałam samą siebie, że ta edynburska anonimowość bardzo mi odpowiada...). Pocieszam się tylko tym, że za niecały miesiąc przylecą do nas moi Rodzice:)

Edynburg przywitał nas deszczowo. W sumie powinnam się już do tego przyzwyczaić, ale jakoś ciągle nie mogę... Chyba dopada mnie depresja jesienna, mimo że dopiero sierpień... Brak mi słońca i ciepła...

Z nudów znów plączę nitki. Oglądajcie i podziwiajcie;)

Urlop zagraniczny

2008-07-03T21:19:00.002+01:00

W tym roku spędzimy go... w Polsce:) Nie sądziłam że kiedykolwiek tak właśnie będę spędzać wakacje... Decyzja zapadła i lecimy 29 lipca. 11 dni w domu. Wśród swoich. Język polski naokoło i polskie jedzenie. Tego brakuje mi najbardziej.

Mam nadzieję, że pogoda nie zastrajkuje i że dla odmiany nie zrobi się zimno i deszczowo. Chciałabym skorzystać z tego ciepełka, o którym tylko słyszę w radio, czytam w necie albo słyszę od rodziców. Jakie upały?! W tym roku nie wiem co to upał i 35 stopni na dworze... Taki klimat... i szkocka pogoda. W kratkę, a jakże!

The Police

2008-06-26T18:19:00.004+01:00

Nie pamiętam co było przed The Police i Beatlesami. Byli od zawsze. Na ich muzyce się wychowałam i to ona kształtowała moje późniejsze gusta muzyczne.

Za niecałe 2h w Chorzowie zacznie się koncert The Police... Bardzo chciałam na niego pojechać, ale wyszło tak, że wylądowałam w Szkocji.

Słucham RMF FM i jestem na bieżąco. Spodziewam się jednak, że po tym spektakularnym koncercie zabraknie mi ich piosenek puszczanych w radiu...

Pocieszam się jednak, że mieszkając w ojczyźnie Stinga, mam spore szanse na częste oglądanie go na żywo:)

Od rana słucham i się upajam: Every Breathe You Take.

:(

2008-06-25T15:52:00.003+01:00

Od kilku dni trąbię tu i tam o paskudnej szkockiej pogodzie, bo albo pada, albo leje. A potem wychodzę do sklepu bez parasola. I mam za swoje, bo zmokłam:(

Do pasmanterii w związku z tym nie pojechałam (choć Mąż znalazł dwie w centrum miasta) i dalej nie mam co robić... A plątać mi się chce, oj chce...

Przez tę szarość za oknem nie mam nawet jak zrobić zdjęć, bo przy lampie to nie to samo.

A gdybym miała uprawnienia do prowadzenia wózka widłowego, to pewnie miałabym pracę.

Szok pourodzinowy

2008-06-24T10:47:00.003+01:00

Właściwie już mi minął. Skoro bilans jest na plus, to czym się przejmować? Mam kilka ciekawych pomysłów na efektowne spędzenie następnych kilku lat (ślęcząc nad książkami, a jakże!). Mam tylko nadzieję, że wystarczy mi samozaparcia i cierpliwości żeby to wszystko zrealizować.

Edynburg ostatnio bardzo zachmurzony. Naprawdę trudno mi sobie wyobrazić te upały w Polsce... Zdjęć na razie nie robię, bo w taką pogodę mało które ma ochotę wyjść...

Plan na dziś (na zaraz właściwie) to wypad do Tesco (polskie stoisko!). Jutro mam natomiast zamiar zlokalizować jakąś pasmanterię i zaopatrzyć się w nici, bo nie mam już prawie nic do plątania...

I tak mija dzień za dniem. Raz weselej, raz smutniej-jak wszędzie.

Wczoraj przez szybę autobusu widziałam faceta w BMW, jedzącego za kierownicą banana. Niby nic, ale u nas z pewnością paliłby fajkę. Ot, takie tu dbające o siebie społeczeństwo;)

Migawki urodzinowe z tortem w roli głównej

2008-06-20T13:57:00.008+01:00

Mąż sprezentował mi na urodziny aparat fotograficzny:) Będę mogła nareszcie zwiedzać Edynburg bez obawy, że coś mi umknie, albo że zapomnę jak to coś wygląda:)

Na początek kilka migawek z urodzin, a potem zobaczymy:)

Dziękuję wszystkim pięknie za pamięć i życzenia. To był naprawdę wyjątkowy dzień:)

URODZINY

2008-06-19T10:07:00.003+01:00

Moje. Dwudzieste piąte. Oraz (trzydzieste!!!) Garfielda. Co roku czytam sobie jego urodzinowy komiks. A że to okrągłe nasze rocznice urodzin, to i z Wami się nim podzielę:

Ostatnio zastanawiałam się jak to będzie. Czy poczuję się inaczej. Na razie nic się nie zmieniło, tylko ćwierćwiecze mi stuknęło.

Pogoda piękna. Zapowiada się miły dzień. Wybieram się pobuszować po sklepach-może coś ładnego wynajdę i sobie prezent zrobię:) Organizację wieczoru zostawiam Mężowi...

Chciałam to jakoś wszystko podsumować. Wszystko zdecydowanie po stronie MA:
-wspaniała rodzina i kochający, cudowny, czuły Mąż,
- skończone studia na wymarzonym kierunku,
- studia podyplomowe,
- wyjazd na Wyspy (moje marzenie się spełniło!!!) i zamieszkanie
w przepięknym Edynburgu.

Po stronie STRACIŁ? Nic. Absolutnie.

Lubię mieć urodziny, choć ten dzień zawsze tak krótko trwa...

Leniuch

2008-06-12T14:18:00.007+01:00

mnie dzisiaj dopadł okropny... Pół dnia mi przeleciało nie wiem kiedy... Pora lunchu już dawno minęła, a ja dalej siedzę nad śniadaniową herbatą i medytuję-zjeść coś czy nie zjeść? Oto jest pytanie...

Trzeba wziąć się w garść, dres zamienić na coś bardziej twarzowego
i wyjść w końcu z domu. Dziś już na szczęście nie pada:) Lecę zrobić zakupy, bo w lodówce niedługo tylko światło zostanie...

Truskawki nadal mi się marzą... Zobaczymy czy te marketowe są godne uwagi.

Weekend natomiast zapowiada się interesująco. Jedziemy z Mężem do Fort Kinnaird (centrum handlowe) na zakupy:) Przydałoby mi się parę drobiazgów, których nie byłam w stanie zabrać z Polski (koszmarny limit 15 kg bagażu... a przecież ja tu przyjechałam co najmniej na pół roku!).

W sobotę może wybierzemy się do kolegi K. z pracy-trzeba w końcu zintegrować się ze Szkotami:)

A na korytarzu ktoś gwiżdże Jingle Bells. I nie fałszuje:)

Truskawki

2008-06-11T10:21:00.009+01:00

Wczoraj, siedząc na babskim forum, nabrałam ochoty na truskawki. Rzecz u mnie dziwna, nigdy bowiem za nimi nie przepadałam. Owszem, zapach i wygląd-tak, smak-niekoniecznie. I oto wczoraj zachciało mi się... Tylko gdzie ja znajdę truskawki w Szkocji?! Zimy co prawda nie ma, ale czy jest pewność, że truskawki gdzieś są???

Dziś oto, wychodząc rozleniwiona po porannym prysznicu, zauważyłam pod drzwiami pocztę. A w zasadzie reklamówki dwóch lokalnych marketów oraz Herald & Post. Ulotki przejrzałam bez specjalnego zainteresowania, ale-o dziwo!-natknęłam się w nich na reklamy truskawek:) Przystępna cena, wyglądają pięknie... chyba zaspokoję dziś swe pragnienie:)

Czerwiec zawsze kojarzył mi się z truskawkami (a w zasadzie z moim truskawkowym tortem urodzinowym). W tym roku też tak musi być. Tylko kto mi upiecze tort???

Picture by allposters

Zmiany

2008-06-09T12:20:00.006+01:00

W pewnym filmie ktoś mądrze powiedział, że zmiany to coś dobrego. Ale tak naprawdę to znaczy, że zdarzyło się coś, czego nie chciałeś. Ale ja tego chciałam. Świadomie zmieniłam portal blogowy, uznając, że wyjdzie mi to tylko na dobre. Przepraszam jednocześnie tych, których być może zdenerwuje zmiana mojego miejsca w sieci. Oraz witam wszystkich, którzy tu za mną trafili.

Weekend upłynął mi na zwiedzaniu miasta. Trzeba przecież dobrze poznać miejsce, gdzie ma się zamiar spędzić kilka lat życia. W piątek Mąż zabrał mnie na edynburską Starówkę:) Pomnik co krok, piękne parki, czyste ulice (u nas nie do pomyślenia!). Inny świat-te dwa słowa ostatnio wymawiam chyba najczęściej. Bo tak się czuję-jakbym była w innym świecie...
Miasto tętniące życiem, a z drugiej strony ludzie w nim żyjący mają czas, żeby zajrzeć do Princess Street Gardens i choć chwilę posiedzieć na trawie. A stamtąd już tylko widok na Edinburgh Castle...

W sobotę, korzystając z pięknej pogody, Mąż zabrał mnie... nad morze! A morza nie widziałam przez 16 lat... Wybraliśmy się do Portobello (portowej dzielnicy miasta), na jedyną publiczną plażę w Edynburgu. Ciepły piasek i początkowy chłód Morza Północnego... brzegiem plaży przeszliśmy prawie 2 km. Z wyprawy tej zostało mi zdjęcie w komórce (tak się ratujemy, póki nie mamy aparatu) i dwie muszelki.

Niedziela za to była baaaardzo leniwa. Po południu wybraliśmy się na spacer do Saughton Garden (cisza i spokój, a przecież obok przebiega ruchliwa Gorgie Road), a potem do katedry na polską mszę (niewyobrażalne ilu Polaków tam przychodzi!).

A dziś znów leniwie. Dopijam śniadaniową herbatę, choć to prawie pora na lunch.

Po namyśle stwierdzam, że nie jest tu tak źle. Wszystko jest tylko kwestią przyzwyczajenia...

Jestem w sieci

2008-06-09T12:13:00.001+01:00

Przez ostatni tydzień wiele się wydarzyło. Zmiana miejsca (kraju!) zamieszkania, nowy dom, nowi ludzie. Do tego wyszło, że rzeczywisćie jestem uzależniona od Internetu... To był straszny tydzień bez sieci... Ale od wczoraj znów jestem online i teraz napiszę Wam co o tym wszystkim myślę.

IN PLUS
- mieszkam w Szkocji i w Wielkiej Brytanii w ogóle;
- jestem z Mężem w naszym pierwszym własnym mieszkanku;
- z okien widzę Wheatfield Stand-stadion Heartsów Edinburgh;
- życie nie jest drogie (porównując ceny do tutejszych zarobków, a nie przeliczając je na złotówki);
- komunikacja perfekcyjna (nie zauważyłam, żeby coś się spóźniało, a jeśli nawet, to autobusy jeżdżą tu bardzo często);
- piętrowe autobusy!!!
- Edinburgh jest naprawdę pięknym miastem-o ile zdążyłam zorientować się jeżdżąc głównymi ulicami miasta, ale dziś wybieramy się na Starówkę i dopiero sobie pooglądam!
- polski sklep tuż pod domem:)
- na ile zdążyłam się zorientować-Szkoci to mili, otwarci ludzie, a nie dusigrosze; ustępują miejsca kobietom, przepuszczają je przodem, są zwykle uśmiechnięci i wyrozumiale podchodzą do dukających Polaków (jednej Polki, I mean);

IN MINUS
- weź się człowieku dogadaj ze Szkotem! gadają gorzej niż Anglicy-kluski w gębie i wyrzucanie z siebie słów z prędkością światła;
- lewostronny ruch-I can't get used to...
- rzeczywiście horrible food (zwłaszcza chleb), ale kawa jest ok (Tchibo);
- więcej minusów nie pamiętam, ale na pewno sobie przypomnę.

Co do samego lotu, to było to z mojej strony: wiele hałasu o nic. Odprawa przebiegła bez problemu. Miejsce w samolocie zajęłam sobie przy samym oknie i dzięki temu widziałam wszystko jak na dłoni: zmniejszające się domy, nitki dróg, pola, lasy, a potem chmury:) Niesamowite wrażnie. Tylko zmianę ciśnienia odczułam dość boleśnie... ból głowy i uszu był momentami nie do zniesienia... I rzeczywiście-przy starcie i lądowaniu wpiera człowieka w fotel:)

Dziękuję wszystkim za komentarze i słowa otuchy. Teraz postaram się być z Wami na bieżąco:)

6.06.2008

Moja wielka szkocka przygoda

2008-06-09T12:10:00.002+01:00

zaczyna się już jutro. Jeszcze dwanaście godzin stresu. A potem odjazd na lotnisko, trochę stresu przy odprawie (sama nie wiem czego się bać... tego, że to pierwszy raz?), godzina czterdzieści i... pełnia szczęścia:)
Stęskniony Mąż, własne (wynajmowane, ale...) mieszkanie, nowi ludzie, otoczenie, nowy świat. Spełnia się moje marzenie. 10 lat temu, kiedy marzyłam o Wielkiej Brytanii przy sercu dzwonu Zygmunta na Wawelu, nie spodziewałam się jeszcze że sprawy tak właśnie się potoczą. Że to wszystko stanie się rzeczywistością. Marzenia jednak się spełniają:)

Boję się i cieszę jednocześnie. Zaczyna się coś nowego w moim życiu.

Ten blog ma być w zamierzeniu zapisem tej wielkiej przygody. O ile czas i dostęp do sieci pozwoli na spisanie tu kilku słów. Będę wdzięczna za uwagi, pomysły i Wasze wrażenia-może ktoś jeszcze był w Szkocji?

Chaotyczna bardzo ta notka, ale naprawdę nie jestem w stanie bardziej się skupić. Nerwy trzymam na wodzy, ale zaraz albo się rozkleję albo z wrażenia nie zasnę... Ale wierzę, że będzie dobrze.

Do poczytania zatem:)

29.05.2008